Zeitgeist przetarł szlak 20 lat temu

Reading Time: 2 minutes

Mógłbym powiedzieć, że od tego wszystko się zaczęło. Zeitgeist trafił w moje ręce zupełnym przypadkiem 20 lat temu na płycie CD (wówczas nie istniały jeszcze żadne serwisy do streamingu). Właśnie tak trafiłem do króliczej nory. Potem było kopanie wielu różnych tuneli, które wyprowadziły mnie z iluzji matriksa. Warto dziś wrócić po tych wszystkich latach do tamtego doświadczenia, bo ten obraz wciąż jest zaskakująco świeży.

Zeitgeist: duch epoki to amerykański film w reżyserii Petera Josepha, udostępniony w internecie poprzez serwis Google Video w czerwcu 2007. Choć na początku przewija się w nim fikcyjna kula ziemska, trzeba przymknąć na nią oko i sprawdzić, co ma do zaoferowania. Powiedzmy sobie szczerze – wówczas wszyscy wierzyliśmy w kosmos i latające w próżni skały.

Film składa się z trzech części. Pierwsza dotyczy chrześcijaństwa i postaci Jezusa Chrystusa. Druga przygląda się wydarzeniom z 11 września 2001 roku, a trzecia ukazuje ogólnoświatowe kartele bankowe. Początkowe 13 minut filmu stanowi przydługi i niepotrzebny wstęp, który w zasadzie można przewinąć.

Dla chrześcijan polecanie takiego filmu jest aktem zdrady, czczeniem satanizmu, z którym chrześcijaństwo rzekomo walczy. Paradoks polega na tym, że samo chrześcijaństwo jest w zasadzie rdzeniem satanizmu, parodią pradawnej religii druidów, którzy oddawali cześć Słońcu. Z tych wierzeń wywodzi się forpoczta masonerii, której głównym hubem stał się Watykan w osobie papiestwa i Zakonu Jezuitów.

Kiedy cesarstwo rzymskie upadało, dotychczasowy system wierzeń nie był już możliwy do utrzymania. Dlatego dokonano sprytnej podmianki – napisano kolejny mit i nałożono na stare praktyki, symbole i wierzenia. Chrześcijaństwo jest neopogańską religią solarną i kontynuuje kult Słońca. Uważam, że prawdziwy Bóg, stwórca Ziemi, nieba, przyrody i wszystkich żywych stworzeń, wymyka się wszelkim wyobrażeniom – nie da się go wpisać w jakiekolwiek ludzkie ramy. Właśnie dlatego jest Bogiem.

UWAGA: w wersjach mobilnych przycisk Full Screen działa dopiero po przejściu reklamy. Gorąco namawiam wszystkich do zapoznania się z powyższym filmem, który dziś jest już czymś w rodzaju klasyki gatunku. Później powstały jeszcze dwie kolejne odsłony: Zeitgeist Addendum (który skupia się na niewolniczym systemie monetarnym) oraz Zeitgiest: Moving forward (poświęcony sprawom społecznym i ekonomicznym).